Dzisiejsza swoboda obyczajowa nie wymaga od dziewcząt dziewictwa, a i mężczyzna biegły w sztuce ars amandi jest chętniej widziany od cnotliwego. W niektórych środowiskach zmiany partnerek i partnerów często odbywają się w zaprzyjaźnionym kręgu towarzyskim, w którym wszyscy wszystko o sobie wiedzą. Czy zatem, przy takim traktowaniu kwestii współżycia, zazdrość traci rację bytu, stając się już tylko przeżytkiem minionych epok? Otóż nie. W prywatnych rozmowach i gabinetach terapeutycznych wątek zazdrości przewija się w niezliczonych wariantach. Obok miłości i nienawiści jest to jedna z najsilniejszych emocji kierujących naszym życiem. Zazdrościmy innym pozycji w pracy, dobrego wyglądu, ładnego domu, samochodu, znajomości. Jednak natężenie tego jest szczególnie mocne w odniesieniu do powodzenia materialnego oraz sfery stosunków międzyludzkich. Z zazdrości wpadamy we frustrację, przekonani o swoim gorszym losie. Im większe kompleksy, tym zazdrość jest silniejsza. To nie jest konstruktywne...